•   


  • هرساله پس از پایان سال میلادی طبق سنت سالیان دور مجله‌های معتبر اقتصادی و سیاسی و حتی هنری اقدام به انتشار فهرست صد شخصیت برجسته در رشته‌های مورد نظر خود می‌کنند. در این میان مجله معتبر فارن پالیسی جزو معدود مجلاتی است که این لیست را با رای خوانندگان انتخاب می‌کند. از همین‌رو شاید لیست این مجله نسبت به دیگر مجله‌ها از جمله مجله تایم که کارشناسان و تحریریه در انتخاب آن‌ها دخیل است بسیار مهم‌تر باشد. در لیست امسال فارن پالیسی نکته قابل توجه قرار گرفتن نام 15 نفر اقتصاددان، شش کارآفرین و پنج مدیر ارشد و همچنین پنج مدیر ارشد بانک‌های مرکزی کشورهای مختلف بود که تقریبا 30درصد این فهرست را شامل می‌شد. این آمار نسبت به سال قبل صددرصد رشد داشت که نشان از توجه خوانندگان این مجله به اقتصاد و نظریات و عملکرد فعالان حوزه اقتصادی دارد. در این گزارش تعدادی از اقتصاددان که از طرف مردم در لیست صد شخصیت برجسته مجله فارن پالیسی منتشر شده بررسی می‌شود و به رتبه آن‌ها هم در ابتدا اشاره می‌شود. 
    نارایانا کوشرلاکوتا (رتبه 10): این‌که بیکاری در آمریکا به رقم زیر پنج درصد برسد شاید بسیار آرمانگرایانه باشد ولی لاکوتا که اقتصاددانی از میناپولیس است از مدافعان سرسخت پایین نگه داشتن نرخ بهره برای ایجاد شغل‌های بیشتر و کاهش نرخ بیکاری در آمریکاست. وی می‌گوید با افزایش کمک‌ها و مساعده‌های مالی می‌توان قیمت‌ها را ثابت نگاه داشت و کارآفرینان بیشتری را تشویق به ایجاد شغل‌های جدید کرد. 

    اسکات سامنرر (تبه 15): این اقتصاددان ماساچوستی توانست با پیگیری مداوم و هشدارهای مکرر خود در وب‌سایت معروف خود به نام (TheMoneyIllusion) حتی بن برنانک رییس فدرال ریزرو را هم به تمجید وا دارد. نظرات اقتصادی وی که تولید ناخالص اسمی نام گرفته، اشاره به این داردکه سیاست‌های فدرال ریزرو باید به جای نرخ تورم بر رشد اقتصادی تمرکز داشته باشد. همچنین وی در دیداری که با نمایندگان کنگره و سنا داشت با انتقاد از عملکرد هر دو حزب بر سیاست ایجاد تحرک شغلی تاکید کرد . 
    اد مورس (رتبه 23): این اقتصاددان نیویورکی که در حال حاضر در گروه مالی سیتی‌گروپ مشغول به کار است در ماه مارچ سال گذشته گزارش 90صفحه‌ای را منتشر کرد که جنجال بزرگی در رسانه‌های آمریکا به پا کرد. در این گزارش وی و همکاران او با اشاره به تلاش کانادا و مکزیک برای تولید انرژی از کف آب‌های عمیق کانادا و ماسه‌های نفتی و همچنین پوکه‌های معدنی به استقلال رسیدن این کشورها تا سال 2020 در تامین انرژی و عدم نیاز واردات نفت از آمریکا خبر داد. این گزارش تاثیر شگرفی بر مناظرات انتخاباتی ریاست‌جمهوری در سال 2012 داشت و هر دو حزب را وادار به تغییر استراتژی در زمینه آینده صادرات انرژی کرد به طوری که در گزارش‌های کمپین میت رامنی هشت بار به این گزارش اشاره شده بود. 

    توماس پیکتی، امانوئل سائز (رتبه 24): این دو نفر با تحلیل‌های خود جنبشی در آمریکا به وجود آورده‌اند که تا حال حاضر هم با شنیدن اخبار آن لرزه بر اندام سرمایه‌داران آمریکایی افتاده است. آنان اولین نفراتی بودند که توجه مردم را به یک‌درصد مرفه آمریکا جلب کردند. با بررسی بیشتر این اقتصاد‌دانان به این نتیجه رسیدند که با این‌که 38‌درصد دارایی‌های ایالات متحده در دست این افراد است ولی تنها 9درصد آنان مالیات می‌پردازند. پیکتی از مدرسه اقتصاد پاریس و سائز از دانشگاه برکلی کالیفرنیا این موضوع را پیگیری کردند و به این نتیجه رسیدند در دهه اول قرن 21 سطح نابرابری در آمریکا به بالاترین میزان خود رسیده و به قول پیکتی کاملا دیوانه‌کننده است. 

    ویلم بویتر (رتبه 29): او در هلند زاده شده است ولی در حال حاضر که اقتصاددان ارشد سیتی‌گروپ است کاملا خوی متکبرانه انگلیسی به خود گرفته است وی در آخرین مصاحبه خود با روزنامه وال‌استریت ژورنال گفته بود: دوست دارم حرف‌هایی بزنم که دیگران سر تعظیم در مقابلم فرود آورند. اما قرار گرفتن وی در این لیست به دلیل پیش‌بینی درست وی از بحران مالی یونان است و از کمک اجباری اتحادیه اروپا به این کشور که البته وی از مخالفان سرسخت آن بود. 


    پاول کروگمن (رتبه34): او مخالف سرسخت ریاضت‌های اقتصادی است. در سال گذشته وی با سفر به 25 کشور دنیا بارها علیه ریاضت اقتصادی صحبت کرد. به نظر وی رکود کنونی در آمریکا نتیجه تنبلی مردم آمریکاست. این اقتصاددان برنده نوبل و اهل نیوجرسی، با وسواس بسیار سیاست‌های ریاضتی کاخ سفید را نکوهش می‌کند و راه‌حل او برای خروج از بحران بسیار ساده است. او می‌گوید به اقتصاد پول تزریق کنید و با سرعت هرچه بیشتر این کار را بکنید. وی در حال حاضر به قهرمان لیبرال‌ها و دشمن اصلی جمهوری‌خواهان تبدیل شده و پیش‌بینی می‌شود با انتشار کتاب «همین حالا به رکود پایان دهید» در سال 2013 هم بسیار خبرساز باشد. 

    نوریل روبینی (رتبه 35): در بنگاه‌های مالی نیویورک کمتر کسی است که آوازه این اقتصاددان را نشنیده باشد وی در سال 2005 هشداری در مورد حباب ایجادشده در بازار مسکن اعلام کرد که سه سال بعد همین پیش‌بینی باعث یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های اقتصادی آمریکا و البته جهان شد. زمانی که کارشناسان زیان بانک‌ها را چندصد‌میلیارد اعلام می‌کردند وی ضرر آن‌ها را بیشتر از دوهزار‌میلیارد اعلام کرد. وی در آخرین گفت‌وگو با فایننشال پرس که به وی لقب دکتر رستاخیز را داده، گفته بود: بحران تمام نشده، ما فقط به مرحله دیگری قدم گذاشته‌ایم. 

    مارتین فلدشتاین (رتبه52): کمتر اقتصاددانی را می‌یابید که دانشگاه هاروارد را رها کند و به کمبریج در ماساچوست برود ولی فلدشتاین نه تنها به هاروارد پشت کرد بلکه باعث شد با اظهارنظرهای خود اعتبار بی‌سابقه‌ای به دانشگاه کمبریج بدهد. وی روزی گفت: در صورت پذیرفتن پول واحد دیری نمی‌گذرد که دولت‌ها باید در مقابل بروز بی‌ثباتی‌ها هزینه‌های هنگفتی بدهند یا رو به فروپاشی می‌روند. اتفاقی که در اتحادیه اروپا در حال اتفاق است و وی در آخرین مصاحبه خود گفته بود: کاملا قابل پیش‌بینی بود هرچند 20سال از نوشتن مقاله من می‌گذرد. 

    پل رومر (رتبه 65): کمتر اقتصاددان نیویورکی را پیدا می‌کنید که به دلیل رویا‌پردازی موفق به دریافت جایزه‌های بی‌شمار شده باشد ولی رومر به سبب رویا‌پردازی‌های بزرگ در مورد بنیان‌گذاری شهرهای نوین، پروژه‌ای که از سال 2009 روی آن کار می‌کند توانسته شهرت بسیاری کسب کند. وی از مناطق آزاد تجاری در شهر و کشورها حمایت می‌کند که سرمایه‌گذاران خارجی بتوانند به راحتی در آن به ساخت‌وساز و تجارت بپردازند. طرح وی (شهرهای صاحب منشور) نام گرفته است. 

    راگورام راجان (رتبه 80): اقتصاددان هندی که تا چند وقت پیش در آمریکا ساکن بود و در سال 2005 همراه با مشاوران خود بحران‌های کشورهای غربی را که از (خط استاندارد کینزی) پیروی می‌کردند، پیش‌بینی کرده بود به تازگی سمت مشاور ارشد اقتصادی وزارت امور مالی هند را بر عهده گرفته و توانسته در همین مدت کوتاه اقتصاد هند را از دست تصمیم‌های سیاسی دولتمردانش خارج کند. وی معتقد است هند از اصلاحات اقتصادی دهه 90میلادی فاصله گرفته و سیاستمداران با بی‌توجهی بودجه دولتی را صرف نفوذهای سیاسی خود کرده‌اند. امری که از وقت انتصاب وی به شدت با آن مبارزه کرده است. 
  • دومان سهند
  • http://www.baharnewspaper.com