والدینی که یک فرزند مبتلا به اوتیسم دارند یک در پنج احتمال  فرزند دیگری با این عارضه را دارند واین بالاتر از ان چیزی است که قبلا تصور می شد.

یافته های این مطالعه که در نشریه اطفال امریکا به جاپ رسیده است از این نظر مهم است که از نظر اماری بیشترین تعداد افراد مبتلا را تاکنون داشته است.

محققین در مرکز ذهن دیویس دانشگاه کالیفرنیا 664 شیرخوار راکه والدین انها یک فرزند با ضوابط تشخیصی اوتیسم را داشتند را تحت نظر قرار داده واز 8ماهگی تا 36ماهگی دنبال کردند.اکثر انها علایم بیماری نداشتند ولی19در صد انها بعدا علایم بیماری را نشان دادند.برپایه مطالعات جمعیتی و یافته های این تحقیق یک در پنج نفر از وابستگان کودکان مبتلا به این بیماری مبتلا می شوند درحالیکه این رقم قبلا یک در ده نفر بودکه بر پایه مطالعات تعداد کمتری بدست امده بود.در مقایسه یک از هر 110 بچه متولد شده د رامریکا  به اوتیسم مبتلا هستند که کمتر از 1در صد است واین بدان معنی است که خواهروبرادران کوچکتر فرد مبتلا 20برابر احتمال ابتلا به اوتیسم را دارند و در صورتی که بیش از یک فرزند مبتلا باشد ریسک ابتلای فرزند بعدی بیشتر است و در صورتیکه دو یا سه تا از فرزندان مبتلا باشند احتمال ابتلای یک سوم فرزندان دیگر می رود.

محققین ابراز عقیده می کنند که خانواده های با فرزند اوتیسمی که انتظار فرزند دیگری را می کشند باید دقت بیشتری را داشته باشند.هرچند یک در 5 ریسک بیشتری از تخمین قبلی است معهذا هنوز هم از هر 5فرزند 4تا سالم در یک ختواده با فرزند اوتیستیک هستند.

بجز سابقه خانوادگی عوامل خطر دیگری از جمله عوامل محیطی هم هستند.

نشانه های اولیه اوتیسم می تواند خفیف بوده و از نظر دور بماند ولی هرگاه کودکی تا شش ماهگی لبخند نزد و تا یکسالگی دست تکان ندادیا حرف نزد ویا حداقل تولید اصوات نکرد باید به احتمال اوتیسم شک کرد.درصورت ابتلای یک فرزند باید والدین با متخصص اطفال و یا مغزواعصاب مشورت کرده تا با تشخیص زودتر احتمال  گفتاردرمانی و رفتاردرمانی احتمال کسب مهارتهای اجتماعی را افزایش دادزیرا رمان در سن پایین تر شانس موفقیت بیشتر در درمان است.

باید دقت کرد که داشتن یک فرزند اوتیسم به معنی داشتن فرزند بعدی با همان عارضه نیست ودر عین مشورت و توجه نباید وسواس داشت واورا از بابت این بیماری تعقیب کرد